..อาจจะมีแต่ตัวหนังสือเลยทำให้น่าเบื่อไม่น้อย..แต่ว่า..เน็ทมันอืดมาก อัพอะไรไม่ได้เลย โฮกๆ นี่ก็ใกล้จะหมดช่วงเวลาของการเป็นเฟรชชี่แล้ว จะว่าไปตลอดเวลาที่ผ่านมามันก็ไม่เหมือนว่าเราเป็นเฟรชชี่นัก เพราะต้องทำงานมากกว่าเพื่อนคนอื่นๆ มหาลัยของranaมีกลุ่มทำงาน4กลุ่มด้วยกัน ขนาดนี้ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มหนึ่งอย่างถาวร ตอนแรกที่เข้ามาเพราะสงสารเพื่อน เห็นเพื่อนทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย แล้วก็รู้ว่ามันเหนื่อยมากจริงๆ เมื่อเข้ามาทำ อดหลับอดนอน สอบก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ถ้าใครบอกว่ากิจกรรมทำให้การเรียบเสีย ขอเถียงว่าไม่จริง เพราะเพื่อนบางคนที่ทำกิจกรรมเกรดก็ยังงามก็มี อย่างน้อยการเข้ามาอยู่ตรงนี้ก็ได้เห็นอะไรที่ดี มิตรภาพและความเสียสละ.. หากไม่ได้ก้าวเข้ามาร่วมลำบากกับเพื่อน ก็ไม่รู้เลยว่าชีวิตปีหนึ่งในรั้วมหาลัยจะสดใสขนาดนี้มั้ย? ขอบคุณเพื่อนที่ทำให้รู้ ขอบคุณพี่ที่คอยว่ากล่าว ขอบคุณมหาลัยที่ทำให้ฉันได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ขอบคุณตัวเองที่ไม่หนีไปไหน..